Saga hnefaleika

Árið 1916 kom maður að nafni Wilhelm Jackobson hraðritari frá Danmörku. Hann kunni hnefaleika og byrjaði að veita mönnum tilsögn í hnefaleikum í leikfimissal Landakotsspítala. En það var aðeins í einn vetur en nokkrir að þeim sem hann kenndi héldu áfram að æfa í eitt ár undir stjórn Eiríks Bechs. Þetta var fyrsti vísir hnefaleika á Íslandi. Árið 1926 stofnaði íþróttafélagið Ármann  hnefaleikadeild. Sama ár flutti færeyingurinn Peter Wigelund og settist hér að. Hann lærði ungur skipasmíðar í Danmörku en æfði jafn framt hnefaleika og var ansi efnilegur og komst í danska landsliðið.  Wigelund gerðist þjálfari hjá Ármanni og hélt hnefaleikasýningu í Iðnó árið 1926, þar sem fram komu auk hans Sveinn G. Sveinsson, Ólafur Pálsson og Lárus Jónsson. Fyrsta opinbera hnefaleikamótið var svo haldið hér á landi þann 22.apríl 1928 í Gamla bíó, það var haldið á vegum Ármanns. Hringdómari var Jóhannes á Borg en utanhringsdómari Eiríkur Bech og Reidar Sörensen. Keppt var í fluguvigt, fjaðurvigt, veltivigt og millivigt. Árið 1933 tók Íþróttasamband Íslands hnefaleika á stefnuskrá sína og voru þá hnefaleikareglurnar þýddar, staðfærðar og gefnar út. Fyrsta Íslandsmeistara mótið var svo haldið í júní 1936 á upphækkuðum palli á melavelli við afar frumstæð skilyrði. Frægt hnefaleika mót fór framm við hálogaland 1.júní 1945. Þá slóust Hrafn frá Ármannni og Thor R. Frá ÍR og kepptu þeir í þungavigt en bardaginn var þó aðeins ein mínota og sextán sekúndur og á þeim tíma sló Hrafn andstæðing sinn fjórum sinnum í gólfið.

Árið 1956 voru hnefaleikar svo bannaðir því þingmenn töldu hnefaleika mjög ofbeldisfulla íþrótt. Menn töldu á þeim tíma væru þeir nýta sér styrkinn og tæknina sem þeir höfðu í að lemja fólk niðrí bæ og ógna lögreglunni.  Hnefaleikar voru bannaðir í u.þ.b 50 ár en samt voru menn að stunda þá ólöglega í leyni. Síðan voru Hnefaleikar leyfðir aftur 11.febrúar árið 2002 og fór fyrsta hnefaleika æfing framm í líkamsræktarstöðinni á Seltjarnarnesi þar sem efnilegir hnefaleikakappar hafa komið saman ungir sem aldnir. Hnefaleikar voru leyfðir því almenningur var að berjast fyrir því að þeir yrðu leyfðir og svo var meiri hluti alþingis sem vildi láta leyfa þá.