|
Markaðssetning
Börn eru áreitt af auglýsingum um leið og þau koma í heiminn. Nýbökuð móðir sleppur ekki frá hinum ýmsum bleyju, snuð og barnamatsauglýsingum. Auglýsingar eru allstaðar og nánast ómögulegt að forðast þær. Samkvæmt nýjustu rannsóknum sér Bandaríkjamaður um það bil 3000 auglýsingar hvern einasta dag. Fyrirtæki fara ýmsar krókaleiðir til að koma fyrir hinum og þessum auglýsingum.
Einfaldasta leiðin til að ná til neytenda er í gegnum börn þar sem þau eru oftast með í verslunarleiðöngrum fjölskyldunnar. Dót og nammi fangar athygli þeirra og oftar en ekki suða börnin i foreldrum sínum um að kaupa. Auglýsendur kalla þetta „suð-mátt“ og segja þetta vera bestu leiðina til að ná til foreldranna.
Þetta vita fyrirtækin og nýta sér það. Síðasta áratuginn hafa fyrirtæki eytt meira en 2 milljörðum í auglýsingar og markaðssetningu fyrir börn. Auglýsingar eru oft endurteknar í sjónvarpinu með grípandi auglýsingastefi og einföldum texta svo að börn læri þá utan að og söngli stefin í tíma og ótíma. Gríðarháum fjárhæðum er eytt til að sjá áhrif og virkni auglýsinganna áður en þær eru að lokum sýndar í sjónvarpinu. Stundum eru „fígúrur“ gerðar að einkennismerki fyrir vöruna, t.d. í morgunkorni. Hver kannast ekki við fuglinn á Coco Puffs pökkunum og vísindamanninn á Weetos pökkunum; allt litríkar og skemmtilegar fígúrur sem laða krakkana að. Í Rice Krispies eru það bræðurnir þrír „Snap, Crackle og Pop!" sem einkenna allar auglýsingar og morgunkornspakka Rice Crispies. Nöfnin þeirra eru byggð á hljóðunum sem kemur þegar mjólkinni er hellt fyrir morgunkornið.
Skreytingar á umbúðum eru oft hannaðar með það í huga að ná til barna. Litríkar umbúðir og allskonar lögun á boxum með fígúru sem barnið kannast við og jafnvel dót innan í. Þá er oft settur texti á botninn og/eða hliðarnar sem segir að varan innihaldi engan sykur eða sé með viðbættum vítamínum svo að foreldrarnir fallist á að kaupa vöruna. Í auglýsingum er oft hópur af börnum sem öll eru ólík og yfirleitt að mismunandi þjóðerni til að ná til sem flestra barna.
Rannsóknir hafa sýnt fram á að börn á aldrinum tveggja til fimm ára greina ekki á milli sjónvarpsefnis og auglýsinga í sjónvarpi. Það er ekki að undra þar sem tölvugerðar brellur, heillandi litir og hressilegar laglínur hrífa barnið með sér. Stundum eru samin létt spor í takt svo að barnið geti fylgt eftir, einsog í „Honey Nut Cheerios“ auglýsingunum hér á landi. Þar byrjar auglýsingin á því að þekkta býflugan sem skreytir hvern pakka af morgunkorninu stekkur úr pakkanum og byrjar að stíga býflugnadansinn. Hann felst einfaldlega í því stíga til hliðar og setja fingur við hausinn til að mynda flugnafálma. Dansinn endar svo með því að stíga í hring.
Létt og einfalt að fylgja eftir enda þarf ekki meira til að börn langi í vöruna.Með hverju ári þróast leikföng enn frekar.
Framleiðendur taka stærri skref í átt að tæknilegri leikföngum og dýrari auglýsingum. Til eru nokkrir hópar og samtök sem vekur fólk til umhugsunar. Dæmi um aukna meðvitund er heimildarmyndin Consuming Kids en strax eftir að hún kom út urðu litlar en þó mikilvægar breytingar á markaðssetningu barnæskunnar. Þó það nái eyrum fárra fyrst um sinn þá holar dropinn á endanum steininn og við skulum vona að hægt verði að sporna við of miklum ágangi á æsku barnanna og hagur þeirra verði ávalt í fyrirrúmi.
|